Bekijk profielpagina

Oekraïne, referendum, Poetinvriendjes en een foto van mijn hond - Nijmans Nieuwsbriefje - Editie #16

Nijmans Nieuwsbriefje
En toen was het oorlog

Een paar maanden geleden las ik in een uitstekend opiniestuk in de British Journal of Medicine dat een pandemie altijd een helder startmoment heeft, maar geen duidelijke einddatum. Het betoog beschreef hoe pandemieën ‘uitdoven’ zodra mensen het normale sociale leven weer oppakken. In het kielzog daarvan verliezen media hun aandacht en dan is het klaar. In het publieke gedrag zag je al een hele tijd dat corona op z'n eind liep, de stormen van vorige week en de oorlog die deze week uitbrak in Oekraïne bliezen de pandemie ook eindelijk van de voorpagina’s. Dit weekend ging Nederland écht weer open zonder coronapas en na twee avonden in kroeg en restaurant was één ding volkomen helder: corona is voor iedereen onmiddellijk heel lang geleden.
GeenStijl
Dashboards (en media) verlengen een pandemie langer dan nodig is, en het einde komt niet op TV https://t.co/CuqJbNrPzD
Oekraïne of de aanval op de natiestaat
Desalniettemin is het nu toch anders dan met eerdere pandemieën: de digitale infrastructuur die parallel aan de medische situatie is opgetuigd, kan er voor zorgen dat een bepaalde grondtoon van verhoogde waakzaamheid en controle altijd blijft bestaan. Zeker als je weet dat diverse (voornamelijk progressief gekleurde) politici en instituties vooruitblikken op een (verplichte, zogenaamd “veilige”) digitale identiteit voor iedereen, blijf ik de adem inhouden. Niet om virusdeeltjes buiten m'n luchtwegen te houden, maar uit permanente argwaan voor wat komen gaat op het vlak van de “digitale Europese identiteit” en aanverwante controlemiddelen. Het gedrag van Trudeau was geen toeval, zeg maar.
Maar ook dat is allemaal (tijdelijk) naar de achtergrond verdrongen door de oorlog in Oekraïne. Daarbij hebben de coronavetes op het internet razendsnel plaats gemaakt voor acute geopolitieke PhDs bij alle doctoraalstudenten van internationale conflicten aan de Universiteit van Het Internet. Bij GS is het stevig zwoegen om de (on)waarheid van binnenkomende beelden te checken, maar met name op Twitter word je door zo'n belang om informatie te filteren niet snel gehinderd: daar wordt immers alles gemeten langs de moraal. Ben je goed, of fout? Zit je in de juiste groef van het goede narratief, of marcheer je buiten de maat?
Alles binnen de kaders van bekrompen polderdenken in een landje waar zo velen lijken te denken dat we een soort middelpunt van het universum zijn, dus natuurlijk is het Oekraïnerefendum voor velen ook (wederom) een doelwit in deze informatie- en ideologenstrijd. Klinkt het bot als ik zeg dat ik dat echt Heel Erg Saai vind?
We even een disclaimer. Het zag er lange tijd naar uit dat Poetin een geitenpaadje zou maaien vanaf zijn grens via de etnisch naar Rusland neigende Donbass naar de in 2014 (dus ruim voor het referendum!) al bezette Krim, waar de Russen zich zo aan warmwaterhavens hechten. Ik ben bepaald geen geopolitiek strateeg dus ik bleek er met die verwachting duchtig naast te zitten toen het een stuk verder westwaarts bommen begon te regenen op Kiev. Over het oosten van Oekraïne, dat al zeker acht jaar in permanente onrust leeft met het westen, kun je nog redelijkerwijs denken dat die niet per se ongelukkig zouden zijn met een Russische aanwezigheid. Maar voor de westelijke oevers van de Dnjepr geldt dat bepaald niet en het is wonderlijk dat Thierry Baudet, zo'n vurig voorstander van “soevereine natiestaten”, woorden van waardering uitsprak voor de oorlogsdaden van de losgeslagen Vladimir Poetin.
Maar ja, de voormalige strijdmakker die zich in clownschmink heeft gedrenkt, geeft natuurlijk ook slecht af op ons referendum van weleer.
POETINVRIENDJES!1!!
Weinig dingen waar mensen echter beter in zijn dan zwart/wit-denken dus op het moment dat de oorlog uitbrak, kwamen de bekende verwijten van zes, zeven jaar geleden meteen weer om de hoek zetten: het is allemaal de schuld van de Poetinvriendjes van het GeenPeil-referendum. Het is saai, vermoeiend en vooral een voorspelbaar “wapen” van mensen die per definitie een hekel hebben aan GeenStijl (of anderen die in ons Umfeld zitten of zaten). Dus zie je pettenverzamelaar Yoeri Albrecht weer op z'n jankorgel gaan, komt dat vervelende chardonnayvrouwtje Dreinsteinblabla d'r tieten weer ongevraagd in je gezicht gooien en heb ik al talloze vooral anonieme maar ook nonieme rukkertjes achter de grote rode NEE-knop van de Twittergoelag gegooid. (Ik block soms misschien te makkelijk, maar wie lang genoeg op Twitter zit weet zelf ook dat vooringenomen, agressieve of ronduit domme mentions nooit tot een waardevolle uitwisseling leiden, dus why bother?)
In eerste instantie wilde ik het hele verhaal maar een beetje laten passeren omdat alle retoriek me al genoegzaam bekend is sinds 2015. Alle argumenten voor, tegen, over en naar aanleiding van het GeenPeil-referendum heb ik allemaal al uitvoerig gehoord. Desondanks liet ik me door Wierd Duk overtuigen om er toch een topic op GS aan te wijden, júist omdat die tweederde tegenstemmers tegen het Associatieverdrag helemaal geen Poetinvriendjes zijn. Voor wie het wil lezen, hieronder:
GeenStijl
Realiteit in 2014, waarheid in 2016, nog steeds waar in 2022: Oekraïne is niet onze oorlog https://t.co/EYFjJG1l98
En dan hier de nuance: natuurlijk zaten er óók Poetinvriendjes onder de nee-stemmers. Je ziet deze week immers ook voldoende mensen - juist in de hoek van voormalige referendum-bijwagen Baudet - beweren dat Poetin zichzelf “verdedigt”. Nog meer mensen wilden vooral een rem op de ongebreidelde uitdijing van de Europese Unie, en de ondemocratische manier waarop dat gaat. Ik herinner me primair hoeveel vrijwilligers van GeenPeil destijds het negeren van het EU Grondwet-referendum nog niet vergeten waren en zich democratisch wilden laten gelden.
Maar, zoals in het topic hierboven ook beschreven staat: een Europese Unie (en een NAVO) die papieren beloftes doen aan een land en die beloftes vervolgens niet waar willen maken met wapens, munitie en mankracht als het er - zoals nu - op aan komt, die brachten de burgers van Oekraïne in gevaar. De EU en de NAVO willen wel de lusten (uitbreiding, bredere buffers tegen Rusland) maar niet de lasten van oorlogsvoering en bloedvergieten onder eigen burgers. Destijds waren tegenstemmers en verdragscritici daar ook al alert op en het is een volkomen legitiem standpunt om je niet te willen mengen in geopolitieke conflicten in gebieden waar je zelf helemaal niks mee hebt.
Naar Irak, Afghanistan en aanverwante landen wilden de meeste Nederlanders ook niet - waarom is Oekraïne dan wél ineens “ons” conflict? Dat westerse leiders al lang niet meer in staat zijn om zacht te spreken maar een grote stok te dragen, blijkt alleen al uit de fysieke aanwezigheid van Guy Verhofstadt: met heel veel schreeuwend lawaai en radeloze gebarentaal heel weinig presteren is exact het tegenovergestelde aan stilzwijgend je dominantie laten gelden. (Zie ook hier weer & onthoud: Trudeau en z'n overreactie op een paar toeterende truckers.) Maar zonder “onze” deterrence zijn de burgers van Oekraïne (echt niet per se een leuk land trouwens) nu op zichzelf aangewezen. Als je denkt dat een referendumpje in een klein landje in 2016 daar aan de basis van staat, ben je niet goed bij je knikker. Het is, was en blijft een democratisch initiatief en het is prima als je het niet leuk vond, maar my gawd niet alles wat niet in je eigen straatje past is meteen letterlijk Hitler.
Goede Westerse zeden hebben Kiev misleid
Dat brengt me terug op een aantal alinea’s hierboven: het maakt niet uit welk verwijt je aan anderen maakt, zolang je eigen woorden maar onderstrepen dat jíj aan de goeie kant staat, en de ánder niet. Wat dat betreft schoot Bas Paternotte zondag raak in zijn opmerkingen over Baudet in Bassiehof: “Hoe onzinnig zijn uitspraken ook; het Kamerlid in kwestie heeft het volste recht zich zelfs onbetaald achter Poetin te scharen. Wie die stem wil smoren zegt eigenlijk dat de Nationale Vergaderzaal ook wel kan sluiten.”
Je kan de aanval van Rusland op een soevereine natie verwerpen zonder Oekraïne een leuk land te vinden. Je kan Poetin een klootzak vinden en tegelijkertijd - zoals Wierd Duk uitstekend kan duiden - zijn politiek begrijpen vanuit een Russisch perspectief. Je kan de NAVO een vervelende ouwemannenclub voor ouwemannenidealen in een al lang door de tijd ingehaalde ouwemannenwereld vinden, zonder partij te kiezen voor de oudemannenwereld van het Kremlin.
Je kan de democratische tekorten van Brussel betreuren, zonder je automatisch tot de Doema te bekeren. En je kan van mening zijn dat de halve toezeggingen aan Kiev die Brussel jarenlang heeft gedaan (nog steeds het allerbeste verbeeld door Van Baalen en Verhofstadt die in 2014 fysiek op de Maidan hun valse beloftes deden) er toe geleid hebben dat de zedige westerse zelfbevlekking de kans op onheil voor Oekraïne heeft vergroot - en dat nee-stemmers in 2016 (en vele anderen) dat niet onopgemerkt laten, willen laten en mogen laten.
Het kan allemaal, maar het is zoals het altijd gaat in grote conflicten met een diepere morele lading: als je niet vóór de bredere opvattingen van de goegemeente bent, heul je met de vijand. Saai.
Gelukkig laten de Oekraïeners zien dat ze zich niet zomaar door De Rus uit hun huizen laten schieten, en blijkt het ooit zo machtige Rode Leger vooralsnog een verzameling ouwe meuk met een belabberde moreel. Nu maar hopen dat de tamelijk paranoïde ogende Poetin niet écht op de rode knop drukt. Ik zou denken van niet, maar ik dacht ook dat ie zich tot de Donbass zou beperken.
HONDENPLAATJES VOOR DE VREDE!
Aalmoes voor een oude democraat
Steun Bart Nijman en ontvang extra nieuwsbrieven.
Vond je deze editie leuk? Ja Nee
Bart Nijman
Bart Nijman @bartnijman

De ontpoldering van een Importugees die ironische distantie te letterlijk neemt en daarom 2500 kilometer verderop is gaan wonen

Je kunt je abonnement hier beheren
Klik hier om je uit te schrijven.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Created with Revue by Twitter.
Het Internet, via Portugese Proxy