Bekijk profielpagina

Migratie, statushouders, een eigen huis, "moeten" en een foto van mijn hond - Nijmans Nieuwsbriefje - Editie #23

Nijmans Nieuwsbriefje
Onderschat nooit het belang van een eigen huis, Hugo

Emigreren is vooruitzien, maar ook afzien
De vorige bijdrage aan dit draadje is alweer even geleden en ik hoop dat u me dat vergeeft - ik ben onlangs naar een ander land verhuisd en dat had toch meer voeten in aarde dan ik aanvankelijk dacht. De verkoop van ons huis, het regelen van een tijdelijke woning en het inpakken van de boedel ging zo snel dat we dachten dat het makkelijk was.
Er zaten minder dan vijf maanden tussen het doorhakken van de knoop en het vertrek uit Nederland en als er geen kerst tussen had gezeten, waren het er zelfs maar drie geweest. Eitje dat emigreren. Vrouw en ik hadden ons derhalve voorgenomen dat wat er ook gebeurt, het mag niet als vakantie voelen. We zijn geen pensionado’s, we moeten nog jaren werken voor onze poen. Dus inpakken, verplaatsen, uitpakken, installeren, bureaustoel kopen bij IKEA en de logeerkamer inrichten als tijdelijk kantoor - hop hop, aan het werk. 
Viel toch tegen. De luchten zijn lichter hier en de zon is zalig maar achter de voordeur wrong de vermoeidheid zich naar de voorgrond en twee weken terug moest ik een paar dagen plat. Ingehaald en uitgeteld, tijdens een lunch nota bene, vooral door de jaren die aan de migratie-maanden vooraf gingen. Jezelf installeren in een ander land, in een ander huis, achter een ander bureau en op een andere wifi-code bevat toch nog altijd één constante: jezelf. Waar je ook bent, je neemt jezelf altijd mee en zo ook je zorgen, de sporen en het veel te lang uitgestelde uitslapen.
Niet dat het nou zo vreselijk zwaar is om mezelf mee te zeulen, ik had slechts de situatie onderschat maar hee, zo kregen we ook ooit een referendum en het zorgde er tevens voor dat GeenStijl nog steeds bestaat dus het heeft ook z’n voordelen. Enfin, we zijn hier nu bijna twee maanden, afgelopen week hebben we een belangrijke krabbel gezet en nu daarmee het vooruitzicht van een eigen huis lonkt, is er ineens wat rust.
WiJ zIjN GeEmiGrEeRd!!1!☢️🇷🇺😡 - Editie #22 Droomhuis™️ |
Het belang van een eigen huis - een plek onder de zon - weegt immens zwaar. In Nederland wordt dat belang niet alleen onderschat, het wordt actief tegengewerkt.
Al heel lang is het staand doch onbegrijpelijk beleid dat kersverse statushouders voorrang krijgen op autochtone Nederlanders bij de toewijzing van (sociale) huurwoningen. Dat zorgt in een krappe woningmarkt al langer voor ergernis maar sinds kort hebben we geen migratiestoom meer maar een asielcrisis, ligt de woningbouw op z’n gat vanwege onbegrijpelijke en aan niemand goed uit te leggen (cq door niemand begrijpelijk uitgelegde) “stikstofproblematiek” en is de vrije sector ontoegankelijk voor mensen die geen vrindjes hebben op plekken waar je ongestraft boven je offerteprijs kan factureren - zoals bij D66 het geval is.
Een eigen huis is in Nederland al lang geen vanzelfsprekendheid meer maar voor steeds meer mensen wordt het nu bijna een onbereikbare droom. Als je nog enig geluk hebt als uit de markt geprijsde starter, kun je in een “kangoeroewoning” terecht - maar in een eufemisme is het ook niet lekker wonen en bovendien willen je ouders ook gewoon van jou af op een bepaalde leeftijd. Het kan niet meer, het lukt niet meer en niemand lijkt er wat aan te kunnen doen. Het RTL-filmpje waarin de afgrijselijke Hugo de Jonge tegen Floor Bremer blijft herhalen dat statushouders voorrang “moeten” krijgen, bevat geen enkel argument buiten de dwang van dat woord: “Moeten.”
Heel Holland maakt herrie tegen Hugo
Het mantra van de onmacht
We moeten blijven ademen om te leven, we moeten belasting betalen en we moeten op tijd wat eten en drinken om niet om te vallen, maar wie bepaalt dat mensen die niet uit Nederland komen eerder de sleutels van een huis “moeten” krijgen dan mensen die hier zijn geboren, getogen, geschoold en belasting betalen sinds ze bij hun eerste baas zijn aangenomen? Leo Lucassen soms? Het is niet uit te leggen en daarom komt De Jonge niet verder dan het vreselijke woordje “moeten”. 
Dat “moeten” sijpelt steeds meer door in al het beleid. Wat begon als advies, à la Postbus 51 of de schijf van vijf van het Voedingscentrum, escaleert richting actieve sturing, zoals het rookverbod in de horeca, het wegwerken van snackbars bij scholen en het gehamer op dieetkeuzes met minder vlees, minder vet, minder suiker en minder alcohol, maar neemt nu razendsnel groteske vormen aan: we zouden elektrische auto’s moeten kopen, we zouden minder vlees moeten eten, we zouden minder CO₂ moeten uitstoten en we zouden minder hout moeten stoken. 
De volgende stap in dat ‘moeten’ is dat het ‘zouden’ vervalt. We moeten van het gas af, we moeten aan de elektrische warmtepomp en we moeten onze beperkte huizenvoorraad als eerste afstaan aan nieuwkomers in Nederland in plaats van aan onze eigen kroost en jonge volwassenen. 
Moeten is het mantra van de onmacht, maar ook het wapen van de wensdenkers. We moesten thuisblijven, afstand houden en oma in veel te kleine kring begraven nadat ze eenzaam was gestorven in een koud verzorgingshuis, omdat corona de machthebbers een gevoel van onmacht bezorgde dat ze dachten op te kunnen lossen met een beroep op onderlinge solidariteit. 
Dat ging niet helemaal lekker. Onze fijne overheid zetelt op iets te veel gezagsondermijnende dossiers die papiersnee voor papiersnee het vertrouwen langzaam hebben gefileerd en sterk vrijheidsbeperkende regels die worden opgelegd door rijksambtenaren waar de morele rek uit is, zorgen voor wantrouwen en (online) polarisatie op een schaal die we niet eerder zagen. Zo corona de grootste gebeurtenis uit de naoorlogse geschiedenis was (en een tamelijk saaie bovendien: thuisblijven en nietsdoen werd als de grootste heldendaad gelauwerd), zo werd het ook de meest verdelende. 
Vliegschaamte is een luxeproduct
Bartimão
Deze kop gaat uit van de premisse dat er überhaupt zoiets bestaat als “vliegschaamte” https://t.co/1hi8p5ckVc
Nu is de pandemie uitgedoofd maar dat woordje ‘moeten’ wil maar niet dood. We werken niet meer thuis maar forenzen ons weer naar kantoor en dat was niet de bedoeling want de auto is slecht. We reizen weer als voorheen naar vakantiebestemmingen en dat is onwenselijk want vliegen is nog erger. We consumeren de vruchten van onze arbeid zoals voorheen en dat mag eigenlijk niet want wie in overdaad leeft vergeet de schaamte en zonde die we geacht worden te voelen.
(Op die open zenuwen van schaamte en zonde, even terzijde, is de afgelopen jaren al flink gedrukt met de zouden moeten-retoriek van diverse ideologische dwalingen zoals het afgedwongen knielen voor BLM, de opgeëiste schatplicht aan #MeToo of de valse schaamte voor de eigen geschiedenis. De politieke kaste is weliswaar niet per definitie beleidsmatig verantwoordelijk voor die activistische sociale bewegingen maar medeschuldig aan het elitaire narratief van deze cultuurstrijd zijn ze zeker weten wel.)
De naargeestige politieke roep om ‘moeten’ zwelt weer aan, geholpen door verslechterende geopolitieke en economische omstandigheden. We moeten minder gas uit Rusland vanwege de oorlog in Oekraïne, we moeten minder vliegen want er is onvoldoende (geld voor) personeel en we moeten minder consumeren want de voedsel- en grondstoffen-logistiek is ernstig verstoord.
Machthebbers lijken niet meer bij machte om de uitdagingen te lijf te gaan en denken dat de verlossing in het beperken van individuele mogelijkheden ligt. Hún verlossing, welteverstaan, want voor velen en met name de minder bedeelden in de bevolking wordt het alras benauwder en beklemmender. Uitingen van onvrede zwellen aan maar ook die worden zoals te doen gebruikelijk tegen de ontevredenen gekeerd: zo is het wegwuiven van het voornamelijk door verwende wijven geplugde #MeToo al snel ‘vrouwenhaat’, wordt de migratiekritiek van mensen in omvolkwijken meteen tot ‘racisme’ omgebogen en wie niet in een luxepositie leeft om zich “vliegschaamte” te kunnen veroorloven, is natuurlijk een ‘klimaatontkenner’.
Meer en meer vormt niet wat ons bindt (van een gedeelde volksgeschiedenis tot een optimistische toekomst onder lichtend leiderschap) de oranje draad door de Nederlandse samenleving, maar wat ons verdeelt (wantrouwen in de overheid, de elite, de vreemdeling en elkaar). Hoewel het landsbestuur de feitelijke macht heeft, hebben ze steeds minder het morele leiderschap. Dat verlies van grip komt onherroepelijk terug in de onmacht van het woordje “moeten”, een uiting van zwakte die maar twee kanten op kan buigen: de politiek zal moeten zwichten, of nog zwaarder ‘moeten’ handhaven om zichzelf staande te houden.
Ons vermoeden op welke kant dat dreigend draaiende dubbeltje gaat landen, is een van de redenen waarom we alvast maar in The Outer Rim voor een huis gingen kijken.
Hier moet niks, maar mag je het mooi zelf uitzoeken. Maar eerst uitslapen.
Hondje burgert ondertussen al aardig in
p.s. Amber Heard did it
p.s. Amber Heard did it
Click here & buy me a beer
Steun Bart Nijman en ontvang extra nieuwsbrieven.
Vond je deze editie leuk? Ja Nee
Bart Nijman
Bart Nijman @bartnijman

Overwegingen van achter de voorpagina en de voordeur. Hondenfoto's gratis inbegrepen.

Je kunt je abonnement hier beheren
Klik hier om je uit te schrijven.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Created with Revue by Twitter.
Het Internet, via Portugese Proxy