Bekijk profielpagina

Crisis, wrok, kaas, een klassieker en een foto van mijn hond - Nijmans Nieuwsbriefje - Editie #27

Nijmans Nieuwsbriefje
Nederland is een apenland van ongekende ontkenning

Ding-dang-dong. “Beste reizigers, vanwege personele tekorten rijden we met een aangepaste dienstregeling. Dit duurt tot vanavond 22 uur 45.”
Ding-dang-dong. “Morgen, zondag 26 juni, rijden minder treinen door een tekort aan beschikbaar personeel. Plan uw reis in de app.”
Ding-dang-dong. “Beste reizigers. Vanwege een uitgevallen trein…”
Ding-dang-dong. “Beste reizigers. Vanwege werkzaamheden op het traject…”
Op Utrecht Centraal krijgt de omroeper geen dertig seconden rust. Het beroemde grote bord met vertrektijden - in mijn studietijd nog van die klappertjes die een ritselgeluid door de hal lieten ruisen als ze omklapten - vermeldt diverse bestemmingen met “rijdt niet” in rode letters er achter. Personeelstekort, zoals in heel veel (laagbetaalde) dienstensectoren.
Wellicht heeft de geachte lezer het uit een eerder cursiefje op deze plek onthouden, maar mijn vrouw en ik zijn naar Portugal verhuisd. In januari het huis net buiten Amsterdam schandalig verkocht in een zieke woningmarkt die bijna tot verkoopschaamte leidt (ware het niet dat ik er in Portugal iets met zeezicht voor terug hoop te kopen), eind maart het miezerige land verlaten en verruild voor de eeuwige zuid-Portugese zon (en het goedkopere bier).
Afgelopen weken was ik voor het eerst weer terug in Nederland voor wat afspraken, een weekendje Rock Werchter op tickets die we in 2019 al gekocht hadden en om een even oude als ietwat irrationele liefde te repatriëren naar de nieuwe Heimat: mijn 26 jaar oude, gerestaureerde BMW E34 waar ik een toch best wel idioot emotionele band mee heb.
Voor de nerds: een Oxford Grün 525i in High Executive II trim met 192 PK M50 6-in-lijn
Voor de nerds: een Oxford Grün 525i in High Executive II trim met 192 PK M50 6-in-lijn
Schelden op kaartautomaten
Enfin, met enige tegenzin vloog ik eind juni ik naar Nederland, daar ik met jarenlang opgebouwde oververmoeidheid het land had verlaten en mezelf nog niet fit genoeg achtte om de machinale stress van het Nederlandse systeemplafondritme te kunnen doorstaan. En dat was ook zo. Op dag twee stond ik al te schelden tegen een NS kaartautomaat, omdat die een hele euro extra vroeg voor een geprint kaartje. De machine reageerde uiteraard volstrekt onverschillig, waarop mijn chagrijn met het geautomatiseerde bestaan in een tot algoritmische doodsheid gereduceerd land alleen maar groter werd. Hebben jullie zelf wel enig idee hoeveel “sociaal” er uit de sociale ruimte is geschrapt? Nul menselijke interactie dankzij zelfscankassa’s van AH to Go en zelfs bij Etos, stationspoortjes die dienst weigeren zonder dat iemand iets doet, een rood knipperende fietsenstallingsluis omdat ik zonder in- of uitchecken mild woest naar buiten fietste na een dag OV-ellende - enfin, ik had er mezelf goed mee te pakken, want automaten geven geen fuck en hun bedienden eigenlijk ook al lang niet meer. Als de computer nee zegt, heeft niemand nog zin om ja te zeggen. En als je een keer wél een echt mens aan een balie treft - zoals bij de Döner Company op 020 CS, is het een chagrijnige Turk die met onverholen tegenzin mijn schapenwrap stond te vouwen omdat ik zijn köterwaalse vragen over toe te voegen sauzen en salade niet verstond. In Amsterdam hoef je geen Nederlands meer te kunnen spreken maar mag je wel kribbig doen tegen mensen die dat toch verwachten.
Gezapig festivallen met goeie mensen
Rock Werchter was vervolgens een gelaten gebeurtenis met een belabberde line-up, hyperinflatie op bierprijzen maar gelukkig uitstekend gezelschap in een land vol beschaafd-dociele mensen die nog met onredelijk goeie zin een weekend kamperen op een festivalcamping te lijf gaan (“Nooit in vredestijd”, zei mijn vader altijd over slapen in een tentje), maar toen de massaliteit van een kleine ton aan muziektoeschouwers me op de slotdag alsnog te veel werd, ben ik ‘m toch nog voortijdig gepeerd, zelfs zonder dat tegen m’n eigen gezelschap te zeggen. Ze snapten het, want ik kies m’n vrienden steeds zorgvuldiger tegenwoordig. (En anders zij mij wel, ik ben immers van dat schemerachtige digitale schotschrift en daar moet je toch mee oppassen.)
Eddie Vedder. Ook al in een tamme bui (maar gelukkig was ik zelf dronken)
Eddie Vedder. Ook al in een tamme bui (maar gelukkig was ik zelf dronken)
Al dat kleine, onbetekende eerstewereldleed voltrok zich tegen een afzichtelijk polderdecor van veel grotere en diep ingrijpende publieke kwesties die inmiddels allemaal in -crisis eindigen. Huizencrisis, asielcrisis, energiecrisis, inflatiecrisis, toeslagencrisis, gaswinningscrisis, een nieuwe economische crisis en natuurlijk de stikstofcrisis, die helemaal geen crisis is maar het beste bewijs dat alle crisissen het gevolg zijn van twaalf jaar vvd-beleid onder leiding van een premier die Nederland als een hele gave winkel ziet, en de zaak terstond helemaal leegverkocht heeft. 
Postcode-Belteam van Jehova’s Getuigen
Daarna zag het onuitstaanbare vrouwtje Kaag haar kans schoon om de lege schappen te vullen met ideologieën die als visie worden verkocht, maar die in werkelijkheid een afgrijselijke progressieve agressie opdringen. Alsof D66 aan de Postcodeloterij gevraagd heeft om een belteam van Jehova’s Getuigen samen te stellen, die zich opdringen aan burgers die door ideologisch net zo gecorrumpeerde rechters zijn gedwongen om de telefoon op te nemen en de boodschap aan te horen. En nu zijn de boeren aan de beurt om van boerderij, erf, bedstee en erfopvolging verjaagd te worden uit naam van een goede zaak die alleen op papier bestaat. Het enige dat je over die stikstofdebiliteit hoeft te weten is: Vlieland moet min 95 procent, terwijl er nauwelijks boeren en nul auto’s zijn. Het komt letterlijk aanwaaien uit Duitsland of Denemarken, of andere landen waar geen stikstofprobleem bestaat.
Ik tik dit nieuwsbrief-intermezzo (dat een serietje “Waarom & Hoe Ik In De Algarve Strandde” even hinderlijk onderbreekt maar ergens toch ook prima aansluit) in een strak ingerichte maar tamelijk sfeerloze bar van een systeemhotel in Coimbra, waar ik na twee dagen rijden in de piep- en kraakvrije oude bolide toch op z’n minst nog een poging wilde doen om chocola - of kaas - te maken van de nauwelijks nog te bevatten toestand waar ik een paar dagen terug vandaan vertrokken ben. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik nog te veel in de war ben over wat voor een ongelofelijke puinhoop het in Nederland is om er wat zinnigs over te formuleren. 
Sorry, dit is een inclusief bedrijf. Fijne dag!
Bovendien ben ik er (en voor wie wel eens tweets voorbij ziet komen zal dat geen verbazing wekken) te boos over ook. Hoe kan het gezapige maar vrije, vrolijke en gezellige flapdrollenland van Fluitsma en Van Tijn in korte tijd zo’n ontzettende teringzooi van onhebbelijke mensen en ideologische dwingelandij geworden zijn? Nota bene voornamelijk vanuit de zogenaamde progressieve hoek, die zich sinds corona iets te veel lijken te hebben verlekkerd aan de kracht van dwang en het mantra van “moeten”, wordt alles dat enige houvast bood geofferd op het altaar van het allesverterende globalisme. Ik wil helemaal geen deelfiets godverdomme.
Niet alleen is participatie aan een democratie en samenleving niet af te dwingen in een vrij land (was het dat wel, dan had helemaal niemand een uitkering maar was er een Ministerie voor Algehele Arbeidseinsatz), degenen die actief mee wíllen doen lijken te stuiten op steeds hogere muren van moreel onbegrip voor afwijkende meningen, en niet alleen op het sociaal-maatschappelijke vlak, maar ook in het bedrijfsleven. Het lijkt of de dag niet ver meer is dat je nog voor het gesprek begonnen is al afgewezen wordt op een sollicitatie als je niet in een elektrische auto met een Pride-sticker op de bumper aan komt suizen, en zelf als eerste zegt dat je heus graag de baan wilt, mits het bedrijf alle maatregelen in plaats heeft om een “veilige, inclusieve werkomgeving” te kunnen garanderen. En als je als blanke met een ouwe diesel waaruit de laatste plaat van de Bökkers schalt de parking van de kantoortuin in rolt, word je bij de slagboom al geweigerd: ‘Sorry, verkeerde huidskleur, verkeerde mobiliteitskeuze, verkeerde muzieksmaak - het spijt ons maar dit is een inclusief bedrijf en daarin is voor uw soort geen plek, bedankt voor uw interesse en tot ziens.
Hup boeren
Hup boeren
Misschien was ik altijd al te argwanend. Misschien vertekent de fysieke afstand tot Nederland, misschien vertekent de korte tijd dat ik weg ben (en de mores in m’n nieuwe thuisland nog een verfrissende en enerverende ontdekkingsreis is, iets dat uiteindelijk ook gewoon in z’n eigen sleur zal versloffen), en misschien ben ik gewoon een ongelofelijke zeikerd op een spijkerbedje van wrok en oud zeer, maar ik kan niet helpen te denken dat de zeespiegel niet stijgt: het is Nederland dat aan het verzakken is. Zolang de kapitein pertinent liegt over zijn koers en de band gewoon doorspeelt, zal ik het nooit zeker weten. Wellicht krijg ik er in een volgend stukkie de vinger nog eens achter, maar voor nu moet ik u in dezelfde onzekerheid achterlaten als waarin ik zelf verkeer.
Wat overigens ook enorm lijkt te vertekenen als je zelf net gemigreerd bent: het idee dat heel veel mensen Nederland ook wel achter zich zouden willen laten. Beeld ik me dat maar in, of…?
Hondje. Zorgeloos, en aartslui
De enige lazy entitlement die ik accepteer
De enige lazy entitlement die ik accepteer
Doe mij nog een broodje mexicano?
Steun Bart Nijman en ontvang extra nieuwsbrieven.
Vond je deze editie leuk? Ja Nee
Bart Nijman
Bart Nijman @bartnijman

De ontpoldering van een Importugees die ironische distantie te letterlijk neemt en daarom 2500 kilometer verderop is gaan wonen

Je kunt je abonnement hier beheren
Klik hier om je uit te schrijven.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Created with Revue by Twitter.
Het Internet, via Portugese Proxy